Οι Σέρβοι εμφανίστηκαν στη Βαλκανική τον 6ο αιώνα. Ο εκχριστιανισμός τους έγινε προοδευτικά και μακροχρόνια και ολοκληρώθηκε στα χρόνια της βασιλείας του Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνος. Σημαντικό ρόλο στον εκχριστιανισμό των Σέρβων έπαιξε και το κήρυγμα των ιεραποστόλων από τη Θεσσαλονίκη Κυρίλου και Μεθοδίου και των μαθητών τους. Τρεις σερβικές ηγεμονικές οικογένειες έδωσαν μεγάλο αριθμό αγίων. Από πλευράς γυναικών της βυζαντινής περιόδου είναι οι εξής: Αναστασία Νεμάνια, Ελένη Ανδεγαβική, Ελένη της Δετσάνης, Ελισάβετ σύζυγος του Δουσάν, Μίλτσα Χρεμπελιάνοβιτς, μοναχή Ευφημία, Ελένη Στυλιάνοβιτς, Οσία Υπομονή (μητέρα του Κωνσταντίνου Παλαι-ολόγου) και Αγγελίνα. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας δεν έχουμε πολλά στοιχεία για γυναίκες νεομάρτυρες. Αυτό οφείλεται πιθανόν στο γεγονός ότι πολλοί Σέρβοι εγκατέ-λειπαν τη Σερβία και εγκαθίσταντο στην Αυστρία και Ουγγαρία για να αποφύγουν τα αντίποινα των Τούρκων, λόγω των διαφόρων εξεγέρσεων. Υπάρχουν λίγα στοιχεία κυρίως από την προφορική παράδοση για την νεομάρτυρα αγία Νικολίνα η οποία τιμάται στη μονή Νίμνικ. Σκληρούς διωγμούς υπέστησαν οι Σέρβοι την περίοδο 1941-1945 από τους φανατικούς Ρωμαιοκαθολικούς Ουστάσι με την υποστήριξη των γερμανών κατακτητών. Την περίοδο εκείνη μαρτύρησαν και πάρα πολλές γυναίκες. Προς τιμήν αυτών των μαρτύρων το 1991 ο Σέρβος Πατριάρχης Παύλος έβαλε θεμέλιο λίθο στο ναό που κτίστηκε γι’ αυτούς στο Prebilovac. Οι μάρτυρες αυτοί τιμώνται μερικές φορές το χρόνο και στη νέα Εκκλησία της Glina. Με τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ του 1999 οι Σέρβοι υπέστησαν εκ νέου σκληρές επιθέσεις. Την περίοδο αυτή σκοτώθηκε η τριετής Μίλιτσα Ράκιτς, την οποία για συμβολικούς λόγους η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία κατέταξε μεταξύ των αγίων.