Η διατριβή πραγματεύεται την ελληνική γραφή των εντοίχιων ψηφιδωτών της ύστερης βυζαντινής περιόδου (1204-1453), τα οποία εντοπίζονται στην Κωνσταντινούπολη (Δέηση της Αγίας Σοφίας, καθολικό της Μονής της Χώρας, νότιο παρεκκλήσιο της Μονής Παμμακαρίστου) και στον ελλαδικό χώρο (Ευαγγελισμός εξωνάρθηκα και άγιος Νικόλαος στο ομώνυμο παρεκκλήσιό του στη Μονή Βατοπεδίου, Παρηγορήτισσα Άρτας, Άγιοι Απόστολοι Θεσσαλονίκης, Πόρτα Παναγιά στην Πύλη Τρικάλων). Οι εξεταζόμενες επιγραφές αποτελούν προσδιορισμούς των εικονιζόμενων σκηνών και προσώπων, παλαιοδιαθηκικά και ευαγγελικά χωρία, ενώ ελάχιστες είναι κτητορικές και ταφικές. Για τη διαχείριση του υλικού προτάθηκε μία μέθοδος επεξεργασίας που στηρίχθηκε στη δημιουργία πινάκων παλαιογραφικών στοιχείων (γράμματα, συνενώσεις, συντομογραφίες) αρχικά για το σύνολο των επιγραφών κάθε μνημείου. Μέσω αυτής της διαδικασίας κατέστη δυνατή η αναγνώριση και αποτύπωση του γραφικού ιδιώματος ή των γραφικών ιδιωμάτων σε κάθε ναό και η διερεύνηση των μεταξύ τους σχέσεων.