Το παρόν άρθρο σκοπεύει να εξερευνήσει τις αισθητικές και αισθητηριακές ανταποκρίσεις που εκπορεύονται από δύο εμβληματικές εκφάνσεις της υλικής κουλτούρας του 19ου αιώνα: τα ερείπια και το νεότευκτο επίτευγμα της φωτογραφίας. Μολονότι το φαντασιακό των ερειπίων τη δεδομένη περίοδο βρίσκεται ακόμη υπό το σήμα (μετα)ρομαντικών εμμονών ενώ η φωτογραφία συγκροτείται ως ένα αντανακλαστικό στην ανάδυση της μοντερνικότητας, εκκινώντας από το δοκίμιο του Michel Foucault «Des espaces autres», οι δύο αυτοί φαινομενικά ασύμβατοι υλικοί σχηματισμοί φαίνεται να πληρούν τις προϋποθέσεις του στάτους της ετεροτοπίας. Εν συνεχεία, αυτή η αισθητική αδελφοποίηση δοκιμάζεται στην ανάγνωση των τεσσάρων φωτογραφικών ποιημάτων του Κ. Π. Καβάφη, αλλά και πλαισιώνεται εντός του ευρύτερου κειμενικού μαυσωλείου εν προόδω που αναγείρει σχολαστικά ο Αλεξανδρινός.