Research indexThesis
Μελέτη των αλληλεπιδράσεων στην κρυστάλλωση σουλφιδίων μετάλλων σε διαλύματα πολυμερών/ τασιενεργών
Orphanou
The Library of Electronic Cyprus Thematic Organized Collections (LYKYTHOS) (University of Cyprus)1 Jan 2003Open access
NobleIDark:/48914/w1/20261105/3AE68D9FDOI10.82357/gnosis/398
Μελέτη των αλληλεπιδράσεων στην κρυστάλλωση σουλφιδίων μετάλλων σε διαλύματα πολυμερών/ τασιενεργών
Orphanou · The Library of Electronic Cyprus Thematic Organized Collections (LYKYTHOS) (University of Cyprus) · 2003
NobleIDark:/48914/w1/20261105/3AE68D9FDOI10.82357/gnosis/398
Free to read at the publisher
You can read the abstract here, or the full text at the publisher.
Abstract
Σε αυτή την διατριβή μελετήθηκε η κρυστάλλωση των σουλφιδίων του μολύβδου, χαλκού, καδμίου, κοβαλτίου και νικελίου σε αραιά διαλύματα πολυμερών και τασιενεργών. Χρησιμοποιήθηκαν μόνο μη ιοντικά πολυμερή, ενώ σαν τασιενεργά χρησιμοποιήθηκαν κυρίως το δωδεκυλοθειικό νάτριο (SDS) και λιγότερο το τετραδεκυλοθειικό νάτριο (SMS) και το δωδεκανοϊκό νάτριο (SDoD). Στα διαλύματα όπου λαμβάνει χώρα η κρυστάλλωση συνυπάρχουν διαφόρων τύπων αλληλεπιδράσεις μεταξύ των συστατικών. Η πιο σημαντική είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ των μεταλλοκατιόντων και των τασιενεργών, η οποία σχετίζεται άμεσα με την θερμοκρασία αύξησης διαλυτότητας (θερμοκρασία Krafft) των τασιενεργών και το γινόμενο διαλυτότητας μετάλλου-τασιενεργού. Επίσης σημαντική είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ πολυμερών και τασιενεργών μορίων. Σε κάποιες περιπτώσεις παίζει ρόλο η αλληλεπίδραση μεταξύ των πολυμερικών μορίων και των μεταλλοϊόντων, ενώ εκείνη μεταξύ των μακρομορίων και των σχηματιζόμενων κολλοειδών σωματιδίων παίζει βασικό ρόλο στη σταθεροποίηση της διασποράς. Η επίδραση όλων των παραπάνω αλληλεπιδράσεων στην κρυστάλλωση μελετήθηκε με την χρήση διαφορετικών μεταλλοκατιόντων, τασιενεργών μορίων και ενός αριθμού υδατοδιαλυτών πολυμερών. Τα ανιοντικά τασιενεργά, σε συγκεκριμένες συγκεντρώσεις, αλληλεπιδρούν με τα μη ιοντικά υδρόφιλα πολυμερή σχηματίζοντας μικύλια, τα οποία προσδένονται πάνω στις πολυμερικές αλυσίδες. Σε διαλύματα με συγκεκριμένες για κάθε ζεύγος πολυμερούς-τασιενεργού συγκεντρώσεις εισάγονται μετέπειτα τα ιόντα μετάλλων και θείου και παρακολουθείται η χρονική εξέλιξη της κρυστάλλωσης των σωματιδίων με ηλεκτρονική μικροσκοπία και περίθλαση ακτίνων Χ. Η σταθεροποίηση των σωματιδίων του διαλύματος είναι εφικτή από την παρουσία των τασιενεργών και των μακρομορίων. Από τη μελέτη της κρυστάλλωσης θειούχου μολύβδου σε διαλύματα πολυμερούς/SDS παρατηρήθηκε ότι το τασιενεργό παρεμβαίνει στην κρυστάλλωση του θειούχου μολύβδου και ότι υπάρχει χρονική εξέλιξη στις μορφολογίες των παραγομένων προϊόντων. Αρχικά σχηματίζονται στο διάλυμα φυλλώδεις δομές του αδιάλυτου δωδεκυλοθειικού μολύβδου (Pb(DS)2) και σφαιροειδή σωματίδια σύνθετης μορφολογίας. Η επιφάνεια και το εσωτερικό των σφαιρικών σωματιδίων αποτελείται από νανοσωλήνες με πολυστρωματικά τοιχώματα και από νανοφυλλώσεις δομές παρόμοιες με τα τοιχώματα των νανοσωλήνων. Με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο υψηλής διακριτικής ικανότητας αποδείχτηκε ότι τα τοιχώματα των νανοσωλήνων αποτελούνται από νανοσωματίδια θειούχου μολύβδου και στρώματα τασιενεργού. Όμως οι δομές αυτές σταδιακά εξαφανίζονται και φαίνεται ότι επικρατούν τα φύλλα του Pb(DS)2 που βρίσκονται σε αιώρηση. Αποδείχτηκε ότι η δημιουργία όλων των μορφολογιών είναι ανεξάρτητη από την ύπαρξη αλληλεπίδρασης μεταξύ των τασιενεργών μορίων και του πολυμερούς στο διάλυμα. Η κρυστάλλωση του θειούχου χαλκού σε διαλύματα PEO/SDS δεν παρουσιάζει ανάλογη χρονική διαφοροποίηση. Μελετήθηκαν οι θερμοκρασίες κρυστάλλωσης των 30 °C και 8 °C, οι οποίες είναι αντίστοιχα πάνω και κάτω από την θερμοκρασία Krafft του δωδεκυλοθειικού χαλκού (Cu(DS)2). Στους 30 °C σταθεροποιούνται νανοσωματίδια θειούχου χαλκού και στους 8 °C σχηματίζονται μεγάλα φύλλα CU(DS)2 από την αρχή της αντίδρασης. Η μελέτη του είδους των σουλφιδίων του χαλκού με φασματοφωτομετρία UV-vis και XRD έδειξε ότι στα στερεά αιωρήματα συνυπάρχουν ο κρυσταλλικός κοβελλίτης (CuS) και ο άμορφος χαλκοσίτης (C112S) και είναι πιθανόν ο περισσότερος χαλκός του διαλύματος να είναι στην οξειδωτική κατάσταση Cu1+. Η κρυστάλλωση θειούχου κοβαλτίου σε διαλύματα PEO/SDS στους 8 °C καταλήγει επίσης στο σχηματισμό φύλλων τασιενεργού. Στην κρυστάλλωση θειούχου νικελίου και θειούχου κοβαλτίου σε αυξημένες συγκεντρώσεις (> 4mM Co2+ ή Ni2+ και ολικού S(II)) σχηματίζονται αποκλειστικά δενδρίτες. Τέλος η εισαγωγή θειούχου καδμίου σε διαλύματα με πολυμερή και τασιενεργά καταλήγει στο σχηματισμό φύλλων τασιενεργού όταν υπάρχει αλληλεπίδραση Cd2+-τασιενεργού και καταβύθιση θειούχου καδμίου στην απουσία της αλληλεπίδρασης αυτής.(...)