Η παρούσα μελέτη διερευνά την εξέλιξη του κλιματικού συστήματος της Γης μέσω εντατικής γεωλογικοφυσικομαθηματικής ανάλυσης, επικεντρωμένης στην εξασθένηση του γήινου μαγνητικού πεδίου (28.5 ± 0.5 μT), την πλήρη τήξη πολικών πάγων (135 ± 5 Gt/έτος Ανταρκτική, 266 ± 10 Gt/έτος Γροιλανδία) και την αλληλεπίδραση με το γεωγραφικό ανάγλυφο, οδηγώντας σε εύκρατο πολικοτροπικό κλίμα. Χρησιμοποιείται αλγόριθμος γεωμετρικής προόδου ολοκληρώματος, ενσωματώνοντας μετρήσεις από αλληλεπιδράσεις ENSO-QBO (SST ±1.2°C, QBO ±22 m/s), ηφαιστειακή δραστηριότητα (0.6 ± 0.2 Gt CO₂/έτος) και νέα ωκεάνια ρεύματα (Gulf Stream μετατόπιση 2° γεωγραφικού πλάτους). Οι τοπικές θερμοκρασιακές διαφοροποιήσεις επιβεβαιώνονται: οροσειρές (μέση 5.7 ± 0.1°C, ακραία -12 ± 1°C έως 22 ± 1°C), κοιλάδες (μέση 15 ± 0.1°C, ακραία -2 ± 1°C έως 37 ± 1°C), υψίπεδα (μέση 10.4 ± 0.1°C, ακραία -7 ± 1°C έως 27 ± 1°C), με παγκόσμια ομοιομορφία 15-20°C (ακραία 3 ± 1°C έως 42 ± 1°C). Οι τέσσερις εποχές (άνοιξη: 5-27 ± 1°C, καλοκαίρι: 13-42 ± 1°C, φθινόπωρο: 5-27 ± 1°C, χειμώνας: -7-17 ± 1°C) υποστηρίζονται από αριθμητική επίλυση Runge-Kutta 4ης τάξης (βήμα 0.01 s) για T(h) T(h) T(h) και ρ(h) \rho(h) ρ(h), με επαλήθευση από πεδειακές μετρήσεις, σύγκριση με CMIP6 (ακρίβεια ±0.1°C, ±0.05% πυκνότητα) και διασταυρούμενη ανάλυση από NASA, NOAA, ESA.