معادلات لورنتس، ستون فقرات نظریٔه نسبیت خاص انیشتین، به‌طور تاریخی به‌عنوان توصیفی برای چگونگی تغییر اندازه گیریهای مکانی و زمانی بین ناظرانی که نسبت به یکدیگر در حرکت هستند، فرموله شدند. این معادلات بر دو اصل بنیادین استوارند: اصل نسبیت« ثبات قوانین فیزیک در تمامی چارچوبهای لخت» و اصل « ثبات سرعت نور ». در چارچوب استاندارد نسبیت خاص، این معادلات از دل هندسٔه فضازمان مینکوفسکی و تبدیلات سینماتیکی ناشی میشوند. با این حال، چارچوب نظری نوظهور سی آر وی دی یا «دینامیک خلقت–واکنش–حجم »این مفروضات را به‌عنوان قوانین بنیادی فیزیک نمیپذیرد