Το άρθρο αναλύει επτά ελληνόγλωσσες λεκτικές μεταμορφώσεις ως ενιαίο μικρο‑κοσμογονικό σύστημα, όπου η γλώσσα λειτουργεί ως μηχανισμός δημιουργίας κόσμου, τόπων, θεοτήτων και πολιτισμικών δομών. Η ανάλυση αξιοποιεί τη δομική ανθρωπολογία (Lévi‑Strauss, 1963), τη σημειωτική του πολιτισμού (Lotman, 1990) και τη φιλοσοφία της προφορικότητας (Havelock, 1986; Ong, 1982). Οι φράσεις «Συν Αθηνά και χείρα κίνει», «Σινά θει να και Φηρά κίνει», «Σινά θει να καεί κεφίρ να γίνει», «Καύκασος ρίφια κι εγένετο», «Κι εγένετο Ίσιδα Ήτιδα Σητείας Γεωργία», «Σητεία Εστία, το κέρας της γεω‑εργίας» και η τελική γεωμυθολογική διασύνδεση Κάσου, Καυκάσου Γεωργίας, Αμαθούς Κύπρου και του σβησίματος του κεριού της αμάθειας συγκροτούν μια εξελικτική ακολουθία δημιουργίας.