Η Αυτορρύθμιση αποτελεί κεντρική επιτελική λειτουργία που διαμεσολαβεί τη μαθησιακή επίδοση και την ακαδημαϊκή προσαρμογή των μαθητών με Ειδικές Μαθησιακές Δυσκολίες (ΕΜΔ). Το παρόν άρθρο εξετάζει τη θεωρητική σύνδεση μεταξύ επιτελικών λειτουργιών και αυτορρυθμιζόμενης μάθησης, αναδεικνύοντας τον ρόλο της εργαζόμενης μνήμης, της ανασταλτικής ικανότητας και της γνωστικής ευελιξίας ως βασικών μηχανισμών που υποστηρίζουν τον καθορισμό στόχων, τον στρατηγικό σχεδιασμό, την αυτοπαρακολούθηση και τον αναστοχασμό. Οι μαθητές με ΕΜΔ συχνά αντιμετωπίζουν αυξημένο γνωστικό φορτίο λόγω μη αυτοματοποιημένων βασικών δεξιοτήτων, γεγονός που περιορίζει τη διαθέσιμη εκτελεστική χωρητικότητα για αποτελεσματική αυτορρύθμιση. Η σύνθεση της ερευνητικής βιβλιογραφίας υποδεικνύει ότι τα προφίλ επιτελικών λειτουργιών διαφοροποιούνται ανάλογα με το είδος της μαθησιακής δυσκολίας (π.χ. δυσκολίες κατανόησης κειμένου ή μαθηματικής επίλυσης προβλημάτων), γεγονός που καθιστά αναγκαία την εξατομικευμένη προσέγγιση παρέμβασης. Προγράμματα που ενσωματώνουν ρητή διδασκαλία στρατηγικών και συστηματική εκπαίδευση Αυτορρύθμισης, όπως το Self-Regulated Strategy Development (SRSD), παρουσιάζουν ισχυρή τεκμηρίωση ως προς τη βελτίωση της γραπτής έκφρασης, της μεταγνωστικής επίγνωσης και της ακαδημαϊκής αυτοαποτελεσματικότητας. Αντίστοιχα, παρεμβάσεις στη μαθηματική επίλυση προβλημάτων που περιλαμβάνουν αυτο-ερωτήσεις, έλεγχο βημάτων και αναστοχασμό ενισχύουν τη γενίκευση στρατηγικών. Συμπερασματικά, η αυτορρύθμιση πρέπει να αντιμετωπίζεται ως διδακτέα και αξιολογήσιμη επιτελική δεξιότητα, η οποία αναπτύσσεται μέσα από τη συστηματική αλληλεπίδραση μαθητή και εκπαιδευτικού περιβάλλοντος. Η αποτελεσματική ενίσχυσή της προϋποθέτει συνδυασμό στρατηγικής διδασκαλίας, εξωτερικών δομών υποστήριξης και μεταγνωστικής καθοδήγησης, με στόχο τη διαμόρφωση βιώσιμης ακαδημαϊκής αυτονομίας. Λέξεις-κλειδιά: αυτορρύθμιση, επιτελικές λειτουργίες, ειδικές μαθησιακές δυσκολί-ες, αυτορρυθμιζόμενη μάθηση, μεταγνωστικές στρατηγικές.