Μία από τις κυριότερες αρμοδιότητες των ιερέων και των Φαραώ της Αρχαία Αιγύπτου ήταν η τέλεση αποτρεπτικών τελετών, με σκοπό την απώθηση των κινδύνων που ελλόχευαν στον επίγειο, μεταθανάτιο και θεϊκό κόσμο. Τις κυριότερες απειλές της Αιγυπτιακής κοινωνίας ενσάρκωναν οι κακόβουλοι δαίμονες και τα επικίνδυνα πνεύματα των νεκρών, οι αλλοεθνείς και ο κατεξοχήν εχθρός της κοσμικής ανανέωσης, ο Άποφις. Τα κατάλοιπα των αποτροπαϊκών δράσεων εναντίον αυτών των οντοτήτων καταγράφονται σε παπύρους υπό την μορφών ξορ-κιών, στους τοίχους των ταφικών και ναϊκών οικοδομημάτων ως κείμενα ή/και εικονογραφικές παραστάσεις, αλλά και ως οδηγοί για το ταξίδι στο επέκεινα, και, τέλος, σε ορισμένα βασιλικά τελετουργικά αντικείμενα. Οι τελετουργίες αυτές έφεραν έναν πολυεπίπεδο και πολυσύνθετο χαρακτήρα, ο οποίος συνδέεται ταυτόχρονα με ιατρικά, θεολογικά, μεταθανάτια και πολιτικά ζητήματα. Κινητήριος μοχλός όλων των παραπάνω εκφάνσεων της Αιγυπτιακής αποτρεπτικής τελετουργίας ήταν η μαγεία.