NobleBlocks

Research indexJournal article

Η ευθανασία μέσα από τη ματιά της τέχνης του κινηματογράφου: Προσέγγιση και θεώρηση του ζητήματος

Μπάμπη

Aristotle University of Thessaloniki1 Jan 2025Open access

NobleIDark:/48914/w1/20261105/B2E4AEEFDOI10.26262/heal.auth.ir.371187

Free to read at the publisher

You can read the abstract here, or the full text at the publisher.

Read at the publisher

Abstract

Η παρούσα εργασία εστιάζει στην αλληλένδετη σχέση ζωής και θανάτου ως διαχρονικό και πανανθρώπινο ζήτημα που συνοδεύει τον άνθρωπο από τα πρώτα βήματα της έλλογης σκέψης έως τα κορυφαία επιτεύγματά του. Μέσα από την πορεία των ιδεών, των φιλοσοφικών, θεολογικών και μεταφυσικών αναζητήσεων, αναδεικνύεται η ανάγκη τού ανθρώπου να νοηματοδοτήσει την ύπαρξη και τη φθαρτότητά του, εγείροντας αενάως θεμελιώδη ερωτήματα: «Από πού ερχόμαστε; Τι είμαστε; Πού πάμε;». Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται το σύνθετο και πολυδιάστατο ζήτημα της ευθανασίας, το οποίο αγγίζει καίριες πτυχές της ανθρώπινης ζωής και του τέλους της. Η ευθανασία, ως βιοηθικό, φιλοσοφικό, ιατρικό και νομικό πρόβλημα, συνδέεται άμεσα με τις προσωπικές αξίες, τις κοσμοθεωρητικές θέσεις και τις κοινωνικές αντιλήψεις κάθε εποχής. Οι αντιπαραθέσεις γύρω από το «δικαίωμα στο θάνατο», την ενεργητική, την παθητική ευθανασία και την ιατροϋποβοηθούμενη αυτοκτονία παραμένουν έντονες και αδιάλειπτες, καθώς εγείρουν ακανθώδη ζητήματα ηθικής, ελευθερίας βούλησης και αξιοπρέπειας στο τέλος της ζωής. Η βιοηθική, η ιατρική δεοντολογία, οι ανθρωπιστικές επιστήμες και το δίκαιο συναρμόζουν σε ένα διεπιστημονικό πεδίο προβληματισμού, το οποίο αντανακλάται έντονα και στην τέχνη, ιδίως στον κινηματογράφο. Από το τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα και ιδιαίτερα με την έλευση του 21ου, ο κινηματογράφος ανέδειξε το θέμα της ευθανασίας ως βασικό άξονα αφήγησης και στοχασμού. Οι ταινίες που πραγματεύονται τις κρίσιμες αποφάσεις στο τέλος της ζωής πληθαίνουν, ανοίγοντας νέους συναισθηματικούς και νοητικούς ορίζοντες και θέτοντας τον θεατή αντιμέτωπο με το υπαρξιακό, ηθικό δίλημμα του θανάτου. Η κινηματογραφική τέχνη, με την πολύτιμη εκφραστική της γλώσσα και σημειολογία, δεν λειτουργεί απλώς ως μέσο διασκέδασης, αλλά ως φορέας ψυχαγωγίας, γνώσης και πνευματικής αφύπνισης· οι ιστορίες που αφηγείται αποκαλύπτουν πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας, διεγείρουν το συναίσθημα και τη σκέψη, και επηρεάζουν βαθιά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη ζωή και τον θάνατο. Η δύναμη του κινηματογράφου να συνδιαλέγεται με τον άνθρωπο και να μετασχηματίζει τη θέαση του κόσμου τον καθιστά πολυσήμαντο εργαλείο κατανόησης και στοχασμού πάνω σε θεμελιώδη ηθικά και υπαρξιακά ζητήματα. Εν κατακλείδι, η μελέτη του θέματος της ευθανασίας μέσα από το πρίσμα του κινηματογράφου αποσκοπεί στην ανίχνευση του τρόπου με τον οποίο η 7η Τέχνη αναπαριστά, προσεγγίζει και ερμηνεύει το διαχρονικό, πανανθρώπινο αυτό πρόβλημα. Μέσα από τις πολυδιάστατες κινηματογραφικές οπτικές, ο θεατής καλείται να βιώσει όχι μόνο τη δραματική σύγκρουση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, αλλά και να στοχαστεί βαθύτερα πάνω στο ίδιο το νόημα και το βάθος της ανθρώπινης ύπαρξης.

Discussion

More

Suggest a correction or report