Research indexThesis
Δομικές μελέτες λιποξυγονασών με χρήση ολοκληρωμένων προσεγγίσεων
Gerogianni
1 Apr 2026
NobleIDark:/48914/w1/20261105/2CE16EFBDOI10.12681/eadd/61473
Δομικές μελέτες λιποξυγονασών με χρήση ολοκληρωμένων προσεγγίσεων
Gerogianni · 2026 · Subscription
NobleIDark:/48914/w1/20261105/2CE16EFBDOI10.12681/eadd/61473
The full text is at the publisher
You can read the abstract here, or open it at the publisher.
Abstract
Οι λιποξυγονάσες (LOX) είναι μη-αιμικά ένζυμα που καταλύουν τη στερεοειδική διοξυγόνωση των πολυακόρεστων λιπαρών οξέων, παράγοντας υδροϋπεροξείδια λιπιδίων που χρησιμεύουν ως μεσολαβητές σηματοδότησης. Λόγω της συμμετοχής τους στη φλεγμονή, το οξειδωτικό στρες και τη μεταβολική ρύθμιση, οι LOX αποτελούν σημαντικούς βιολογικούς και φαρμακολογικούς στόχους. Σε αυτή τη διδακτορική διατριβή, η λιποξυγονάση-1 του καρπού της σόγιας (sLOX1) χρησιμοποιείται ως δομικό και λειτουργικό μοντέλο για τις ισομορφές LOX του ανθρώπου, με στόχο την αποσαφήνιση των φυσικοχημικών παραγόντων της σταθερότητας, της συσσωμάτωσης και της αναστολής του ενζύμου. Διενεργήθηκε συστηματική πειραματική μελέτη για να διερευνηθεί η επίδραση του ρυθμιστικού διαλύματος, της ιοντικής ισχύος και της θερμοκρασίας στη σταθερότητα και την καταλυτική ικανότητα της sLOX1. Οι δοκιμές ενζυμικής δραστικότητας συνδυάστηκαν με βιοφυσικές τεχνικές, όπως φασματοσκοπία φθορισμού, φασματοσκοπία υπέρυθρου μετασχηματισμού Fourier και σκέδαση φωτός, προκειμένου να παρακολουθηθούν οι δομικές αλλαγές, η θερμική σταθερότητα και η συμπεριφορά συσσωμάτωσης. Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν ότι οι μικρές αλλαγές στις συνθήκες του διαλύματος επηρεάζουν σημαντικά τη σταθερότητα του ενζύμου και τη δραστικότητά του. Παράλληλα, διερευνήθηκε η ανασταλτική ικανότητα επιλεγμένων μορίων χρησιμοποιώντας μια ολοκληρωμένη υπολογιστική και πειραματική προσέγγιση. Χρησιμοποιήθηκαν προσομοιώσεις μοριακής πρόσδεσης και μοριακής δυναμικής για τον χαρακτηρισμό των τρόπων σύνδεσης, τις αλληλεπιδράσεις και της ευελιξίας των συμπλοκών ενζύμου-αναστολέα, αποκαλύπτοντας βασικούς δομικούς καθοριστικούς παράγοντες της αναστολής. Εφαρμόστηκε και βελτιστοποιήθηκε μια ταχεία χρωματομετρική μέθοδος, ειδική για τις ισοένζυμες LOX του καρπού της σόγιας, επιτρέποντας την ποιοτική διαλογή και τον λειτουργικό χαρακτηρισμό των αναστολέων sLOX1. Συνολικά, η εργασία αυτή καθιερώνει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο για τον δομικό, βιοφυσικό και μηχανιστικό χαρακτηρισμό της sLOX1, συμβάλλοντας σε μια βαθύτερη κατανόηση των σχέσεων δομής-λειτουργίας της λιποξυγονάσης και υποστηρίζοντας την ορθολογική ανάπτυξη επιλεκτικών αναστολέων με πιθανή βιοϊατρική και βιομηχανική σημασία.