Research indexJournal article
Η εικόνα σώματος κατά το πρόδρομο και το πρώτο ψυχωτικό επεισόδιο
Μαρούδα
Aristotle University of Thessaloniki1 Jan 2025Open access
NobleIDark:/48914/w1/20261105/5E32165BDOI10.26262/heal.auth.ir.372839
Η εικόνα σώματος κατά το πρόδρομο και το πρώτο ψυχωτικό επεισόδιο
Μαρούδα · Aristotle University of Thessaloniki · 2025
NobleIDark:/48914/w1/20261105/5E32165BDOI10.26262/heal.auth.ir.372839
Free to read at the publisher
You can read the abstract here, or the full text at the publisher.
Abstract
Η παρούσα εργασία εξετάζει τις μεταβολές στην εικόνα σώματος στο πρόδρομο και στο πρώτο ψυχωτικό επεισόδιο. Η ψύχωση αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα διαφόρων ψυχιατρικών καταστάσεων με την επίσημη έναρξή της να ορίζεται ως το πρώτο ψυχωτικό επεισόδιο. Συνήθως προηγείται η πρόδρομη φάση, στη διάρκεια της οποίας αναδύονται πρώιμα συμπτώματα, που ενδέχεται να σηματοδοτούν την επικείμενη μετάβαση στην ψύχωση. Η φάση αυτή έχει περιγραφεί μέσα από έννοιες όπως η κατάσταση ψυχικού κινδύνου, το σύνδρομο κινδύνου ψύχωσης, τα βασικά συμπτώματα και οι διαταραχές του εαυτού. Συνολικά, η προσπάθεια αυτή, εξυπηρετεί στον εντοπισμό ατόμων υψηλού κινδύνου και στην ενίσχυση στρατηγικών έγκαιρης παρέμβασης. Ειδικότερη έμφαση δίνεται στην εμπειρία του σώματος και στους τρόπους με τους οποίους αυτή διαταράσσεται, είτε μέσα από ψυχοπαθολογικούς μηχανισμούς (όπως οι διαταραχές του σωματικού εαυτού και τα μη φυσιολογικά σωματικά φαινόμενα), είτε μέσω πολυαισθητηριακών πειραμάτων που αναδεικνύουν διαταραχές οριοθέτησης του σώματος. Επιπλέον, η εικόνα σώματος μπορεί να επηρεαστεί και δευτερογενώς, λόγω σωματικών μεταβολών που προκύπτουν από τη φαρμακευτική αγωγή, ιδίως από τα αντιψυχωσικά δεύτερης γενιάς, τα οποία συνδέονται με αύξηση του σωματικού βάρους. Η επίδραση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική για άτομα νεαρής ηλικίας που βρίσκονται στο πρώτο επεισόδιο και είναι πιο ευάλωτα σε τέτοιες παρενέργειες. Συνολικά, η εργασία διερευνά πώς μεταβάλλεται η εικόνα σώματος σε όλα τα στάδια της ψύχωσης από την πρόδρομη φάση έως την έναρξη της θεραπείας μέσω ενδογενών και εξωγενών παραγόντων, αναδεικνύοντας τη σημασία μιας ολιστικής προσέγγισης στην κατανόηση και υποστήριξη των ατόμων αυτών.