Research indexJournal article
Αναδρομική μελέτη με στόχο την αναγνώριση προδιαθετικών παραγόντων στην εξέλιξη της εκφυλιστικής βαλβιδοπάθειας μιτροειδούς στο σκύλο
Καρούλια
Aristotle University of Thessaloniki1 Jan 2025Open access
NobleIDark:/48914/w1/20261105/CAF0C838DOI10.26262/heal.auth.ir.373498
Αναδρομική μελέτη με στόχο την αναγνώριση προδιαθετικών παραγόντων στην εξέλιξη της εκφυλιστικής βαλβιδοπάθειας μιτροειδούς στο σκύλο
Καρούλια · Aristotle University of Thessaloniki · 2025
NobleIDark:/48914/w1/20261105/CAF0C838DOI10.26262/heal.auth.ir.373498
Free to read at the publisher
You can read the abstract here, or the full text at the publisher.
Abstract
Η εκφυλιστική βαλβιδοπάθεια της μιτροειδούς (ΕΒΜ) είναι η συχνότερη επίκτητη πάθηση του καρδιαγγειακού συστήματος στο σκύλο και η παρουσία της συνδέεται στενά με την ηλικία και την φυλή. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αναγνώριση προγνωστικών δεικτών που να σχετίζονται με την διασταδιακή εξέλιξη της νόσου. Επιπλέον, έγινε προσπάθεια να δημιουργηθεί αλγόριθμος με παραμέτρους που μπορούν να προβλέψουν την εξέλιξη του κλινικού κατά ACVIM σταδίου της νόσου, χρησιμοποιώντας ένα στατιστικό μοντέλο μηχανικής μάθησης (ML). Για το σκοπό αυτό μελετήθηκαν αναδρομικά 151 σκύλοι με ΕΒΜ σταδίου Α, Β1, Β2, C (ACVIM) με τουλάχιστον 3 διαδοχικές καρδιολογικές εξετάσεις. Οι κλινικές και υπερηχοκαρδιαγραφικές μεταβλητές καθώς και η φαρμακευτική αγωγή αυτών καταγράφηκαν και μελετήθηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. H αυξημένη καρδιακή συχνότητα, το μέγεθος του αριστερού κόλπου όπως ορίζεται από τον λόγο αριστερού κόλπου προς την αορτή (LA/Ao) και οι πιέσεις στον αριστερό κόλπο και την πνευμονική αρτηρία όπως αντικατοπτρίζονται από τις υπερηχοκαρδιογραφικές μετρήσεις MR Vmax και TR Vmax αντίστοιχα, βρέθηκαν να αποτελούν παράγοντες επικινδυνότητας για την εξέλιξη μεταξύ των σταδίων. Το μοντέλο ML ανέδειξε την αύξηση στη διάμετρο της αριστερής κοιλίας κατά τη διαστολή και την μη χορήγηση της πιμοβενδάνης ως μεταβλητές με υψηλή προγνωστική αξία για την εξέλιξη του νοσήματος. Ωστόσο η χαμηλή ειδικότητα και ευαισθησία του, καθιστά αδύνατη την εφαρμογή του στην κλινική πράξη, επί του παρόντος. Η βελτιστοποίηση του μοντέλου μελλοντικά μπορεί να συμβάλλει σημαντικά στη θεραπευτική διαχείριση της νόσου.