Research indexThesis
การนบอายความรองทกขในคดความผดอนยอมความได กรณผเสยหายเปนบคคลผหยอนความสามารถ
ดาราพงษ์
NIDA Wisdom Repository1 Jan 2017Open access
การนบอายความรองทกขในคดความผดอนยอมความได กรณผเสยหายเปนบคคลผหยอนความสามารถ
ดาราพงษ์ · NIDA Wisdom Repository · 2017
Free to read at the publisher
You can read the abstract here, or the full text at the publisher.
Abstract
วิทยานิพนธ์เล่มนี้จัดทำขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาเรื่องการนับอายุความร้องทุกข์ในคดีความผิดอันยอมความได้ กรณีผู้เสียหายเป็นบุคคลผู้หย่อนความสามารถ ซึ่งผู้เขียนได้ศึกษาถึงแนวคิดทฤษฎีและหลักกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับความผิดอันยอมความได้ ทั้งในเรื่องการร้องทุกข์ การฟ้องร้องดำเนินคดี อายุความ และการนับอายุความกรณีผู้เสียหายเป็นบุคคลผู้หย่อนความสามารถ ทั้งของประเทศไทยและต่างประเทศ ได้แก่ ประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศเยอรมนี และประเทศญี่ปุ่น เพื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบและนำไปสู่ข้อเสนอแนะในการปรับปรุงแก้ไขกฎหมายของประเทศไทยให้มีความเหมาะสมและเป็นธรรมยิ่งขึ้น จากผลการศึกษาพบว่า การนับอายุความร้องทุกข์ในคดีความผิดอันยอมความได้ อายุความ 3 เดือน เริ่มนับเมื่อผู้เสียหายรู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิด ดังนั้น ผู้เสียหายจากการกระทำความผิดทุกคนจะต้องดำเนินการร้องทุกข์หรือฟ้องคดีด้วยตนเองให้ทันภายในระยะเวลา 3 เดือน มิฉะนั้นจะหมดสิทธิที่จะดำเนินคดีทางอาญาเอากับผู้กระทำความผิดได้อีก ปัญหาจึงเกิดขึ้นเมื่อมีการกระทำความผิดกับผู้เสียหายที่เป็นบุคคลผู้หย่อนความสามารถ คือ ผู้เยาว์ คนไร้ความสามารถ และคนเสมือนไร้ความสามารถ ซึ่งบุคคลดังกล่าวอาจเกรงกลัวไม่กล้าบอกผู้ใดเกี่ยวกับการกระทำความผิด หรือไม่มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการร้องทุกข์ หรือไม่สามารถไปร้องทุกข์ด้วยปัญหาจากสภาพร่างกายหรือจิตใจ ทำให้ไม่สามารถร้องทุกข์ได้ทันในกำหนดอายุความ และส่งผลผู้กระทำความผิดรอดพ้นจากการดำเนินคดีไปได้โดยง่าย แม้กฎหมายของประเทศไทยจะมีการคุ้มครองบุคคลผู้หย่อนความสามารถไว้โดยให้ผู้มีอำนาจจัดการแทน คือ ผู้แทนโดยชอบธรรม ผู้อนุบาล และผู้แทนเฉพาะคดี ของผู้เยาว์ คนไร้ความสามารถ และคนวิกลจริต ให้สามารถร้องทุกข์หรือดำเนินคดีอาญาแทนได้ แต่ก็ไม่มีการบัญญัติกฎหมายเกี่ยวกับการนับอายุความไว้ในกรณีดังกล่าวไว้ชัดเจน การนับอายุความโดยทั่วไปจะนับจากวันที่ผู้เสียหายคือบุคคลผู้หย่อนความสามารถนั้นรู้เรื่องความผิดและตัวผู้กระทำความผิด มีเพียงคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 20603/2556 ที่มีการตัดสินให้เริ่มนับอายุความเมื่อผู้แทนโดยชอบธรรมทราบ โดยถือเสมือนว่าผู้เสียหายรู้ความผิดจากการบอกกล่าวของผู้แทนโดยชอบธรรมนั้น ต่างจากประเทศสหรัฐอเมริกา เยอรมนี และญี่ปุ่น ซึ่งได้มีการบัญญัติไว้ชัดเจนเรื่องอายุความของบุคคลผู้หย่อนความสามารถไว้ให้แตกต่างจากบุคคลทั่วไปซึ่งมีความสามารถเต็ม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศเยอรมนีและญี่ปุ่น ซึ่งมีกฎหมายที่มีแนวคิดเดียวกันกับความผิดอันยอมความได้กำหนดให้การนับระยะเวลาซึ่งต้องร้องทุกข์เริ่มนับแต่ผู้แทนตามกฎหมายของบุคคลผู้หย่อนความสามารถรู้การกระทำความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิด โดยผู้แทนตามกฎหมาย คือผู้แทนตามกฎหมายทุกประเภทที่มีอำนาจในการปกครองดูแลบุคคลผู้หย่อนความสามารถ การบัญญัติกฎหมายในเรื่องการนับอายุความร้องทุกข์ของต่างประเทศจึงความชัดเจนกว่าของประเทศไทยและสามารถคุ้มครองบุคคลผู้หย่อนความสามารถได้ทุกประเภท ดังนั้น วิทยานิพนธ์เล่มนี้จึงได้เสนอแนะให้ปรับปรุงกฎหมายให้มีความเป็นธรรมและคุ้มครองบุคคลผู้หย่อนความสามารถให้มากกว่าบุคคลที่มีความสามารถเต็ม โดยแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 96 โดยเพิ่มเติมวรรคสอง ให้ในกรณีที่ผู้เสียหายเป็นบุคคลผู้หย่อนความสามารถ ให้อายุความร้องทุกข์เริ่มนับเมื่อผู้มีอำนาจจัดแทนผู้เสียหายรู้การกระทำและรู้ตัวผู้กระทำความผิด และแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 5(1) และมาตรา 6 โดยเพิ่มเติมให้ผู้มีอำนาจจัดการแทนรวมถึงผู้พิทักษ์ของคนเสมือนไร้ความสามารถซึ่งมีกายพิการหรือจิตฟั่นเฟือนไม่สมประกอบ และผู้แทนเฉพาะคดีของบุคคลซึ่งมีกายพิการหรือจิตฟั่นเฟือนไม่สมประกอบซึ่งไม่มีผู้พิทักษ์ หรือซึ่งผู้พิทักษ์ไม่สามารถทำหน้าที่โดยเหตุใดเหตุหนึ่ง รวมทั้งมีผลประโยชน์ขัดกันกับผู้เสมือนไร้ความสามารถที่มีกายพิการหรือจิตฟั่นเฟือนไม่สมประกอบด้วย เพื่อให้มีการคุ้มครองบุคคลผู้หย่อนความสามารถทุกประเภท