Research indexJournal article
Ενδομήτριος θάνατος – Βιβλιογραφική Ανασκόπηση
Κοσκερίδου
Aristotle University of Thessaloniki1 Jan 2026Open access
NobleIDark:/48914/w1/20261105/DF5CAD36DOI10.26262/heal.auth.ir.373999
Ενδομήτριος θάνατος – Βιβλιογραφική Ανασκόπηση
Κοσκερίδου · Aristotle University of Thessaloniki · 2026
NobleIDark:/48914/w1/20261105/DF5CAD36DOI10.26262/heal.auth.ir.373999
Free to read at the publisher
You can read the abstract here, or the full text at the publisher.
Abstract
Ο ενδομήτριος θάνατος αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα και πιο σύνθετα προβλήματα της σύγχρονης μαιευτικής, με σημαντικές ιατρικές, ψυχολογικές και κοινωνικές επιπτώσεις για τη μητέρα, την οικογένεια και το σύστημα υγείας. Παρά τη σημαντική πρόοδο που έχει σημειωθεί τις τελευταίες δεκαετίες στην προγεννητική διάγνωση, την απεικονιστική τεχνολογία και την περιγεννητική φροντίδα, τα ποσοστά ενδομήτριου θανάτου παραμένουν υψηλά σε παγκόσμιο επίπεδο και παρουσιάζουν βραδύτερη μείωση σε σύγκριση με άλλους δείκτες περιγεννητικής θνησιμότητας. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η βιβλιογραφική ανασκόπηση των σύγχρονων επιστημονικών δεδομένων σχετικά με την επιδημιολογία, την αιτιολογία, τους παράγοντες κινδύνου, τη διαγνωστική προσέγγιση, την πρόληψη και τη διαχείριση του ενδομήτριου θανάτου, καθώς και η ανάδειξη των ψυχολογικών και κοινωνικών επιπτώσεων που συνοδεύουν την απώλεια του εμβρύου. Η μεθοδολογία βασίστηκε στς συστηματική αναζήτηση και ανάλυση διεθνών και ελληνικών επιστημονικών δημοσιεύσεων από έγκριτες βάσεις δεδομένων, καθώς και σε κατευθυντήριες οδηγίες διεθνών οργανισμών. Τα ευρήματα της ανασκόπησης ανέδειξαν τον πολυπαραγοντικό χαρακτήρα του ενδομήτριου θανάτου, με κυρίαρχο ρόλο της πλακουντιακής δυσλειτουργίας, καθώς και τη σημαντική συμβολή μητρικών, κοινωνικοοικονομικών και συστημικών παραγόντων. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ανάγκη συστηματικής προγεννητικής παρακολούθησης και στην εφαρμογή ενιαίων πρωτοκόλλων διερεύνησης. Συμπερασματικά, η μείωση του ενδομήτριου θανάτου απαιτεί ολιστική και διεπιστημονική προσέγγιση, η οποία να συνδυάζει την έγκαιρη διάγνωση, την ποιοτική προγεννητική φροντίδα, τη συστηματική καταγραφή των περιστατικών και την ουσιαστική ψυχολογική υποστήριξη των οικογενειών. Η κατεύθυνση αυτή δύναται να συμβάλει ουσιαστικά στη βελτίωση της περιγεννητικής υγείας και στη μείωση των ανισοτήτων στην παροχή υπηρεσιών υγείας.