Η πρόοδος στον τομέα της υγείας, οι ραγδαίες εξελίξεις στην ιατρική επιστήμη και κυρίως η ολοένα αυξανόμενη ανάπτυξη της ιατρικής τεχνολογίας δίνουν την δυνατότητα όχι μόνο της θεραπείας, αλλά και της τεχνητής παράτασης ζωής. Πρωτόγνωρα ηθικά προβλήματα έχουν προκύψει, ζητήματα «ζωής και θανάτου», ταυτότητας και αυτονομίας. Οι Διαθήκες Ζωής δημιουργήθηκαν ως απάντηση στην αυξανόμενη επικράτηση της ιατρικής τεχνολογίας. Οι Διαθήκες Ζωής είναι επίσημα έγγραφα τα οποία επιτρέπουν σε κάθε ενήλικο άτομο που έχει την ικανότητα να δώσει ενημερωμένη συναίνεση, να περιγράψει το είδος της ιατρικής φροντίδας που θα επιθυμούσε να λάβει στην περίπτωση που ένα ατύχημα ή μία σοβαρή νόσος καθιστούσε αδύνατη την επικοινωνία και την συμμετοχή του στη διαδικασία λήψης απόφασης. Σήμερα, οι διαθήκες ζωής έχουν ρυθμιστεί νομοθετικά κυρίως στα αγγλοσαξονικά νομικά συστήματα. Στην Ευρώπη, παρ’ όλο που λίγες χώρες έχουν ειδική νομοθεσία για τις διαθήκες ζωής, δεσμεύονται από την Σύμβαση του Οβιέδο να τις σεβαστούν. Ειδική ρύθμιση στο ελληνικό δίκαιο δεν υπάρχει, ωστόσο αναγνωρίζονται πλέον και στον Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας (ΚΙΔ) με το άρθρο 29 του ΚΙΔ για «τις ιατρικές αποφάσεις στο τέλος της ζωής». Συνολικά, η διατριβή στοχεύει να παρέχει μια ολοκληρωμένη ανάλυση των διαθηκών ζωής και των νομικών και ηθικών επιπτώσεών τους, με έμφαση στην ενημερωμένη συγκατάθεση, τη συναίνεση και την αυτονομία. Σκοπός των διαθηκών ζωής είναι η διαφύλαξη της ατομικής αυτονομίας του ασθενούς και η μη υποκατάσταση της βούλησής του από εκείνη τρίτων ακόμα και στο θάνατο. Η σημασία της ύπαρξης των διαθηκών ζωής ωφελεί όχι μόνο το άτομο αλλά και τα μέλη της οικογένειας και τους επαγγελματίες υγείας που μπορεί να χρειαστεί να φροντίσουν κάποιον που αντιμετωπίζει μια σοβαρή ασθένεια.