Με δεδομένη τη σημασία του κινηματογράφου ως πολυσύνθετη μορφή τέχνης και πρωτεύον μέσο κοινωνικοποιημένης εμπειρίας, στην ανά χείρας εργασία, γίνεται προσπάθεια, να καταδείξουμε, να ερμηνεύσουμε και να κατανοήσουμε τους τρόπους εγγραφής και απεικόνισης της κουήρ ταυτότητας σε πρωταγωνιστικούς ή δευτερεύοντες ρόλους. Συγχρόνως, επιλέγοντας ως αντιπροσωπευτικές μονάδες ανάλυσης τριάντα (30) φιλμικές παραγωγές του ελληνικού κινηματογράφου με queer στοιχεία, ελέγχεται αν κατά τη διέλευση του χρόνου, η παρουσία του queer ως μία δυναμική υποκειμενικότητα, χαρακτηρίζεται από εξέλιξη, στασιμότητα, ή οπισθοδρόμηση. Για τη βιβλιογραφική έρευνα χρησιμοποιήθηκαν: βιβλία, άρθρα δημοσιευμένα σε επιστημονικά περιοδικά, κεφάλαια σε συλλογικούς τόμους, και ενημερωτικά άρθρα του πρόσφατου παρελθόντος. Στην εμπειρική έρευνα, η συλλογή των πρωτογενών τεκμηρίων καλύπτει ένα μεγάλο χρονικό άνυσμα της ελληνικής κινηματογραφίας που εκτείνεται από την απόκρυψη και την αποσιώπηση έως την ανάδυση μιας λιγότερο ενοχοποιημένης και περισσότερο διευρυμένης έκφρασης υπό την οπτική της φεμινιστικής και της κουήρ θεωρίας. Ως εργαλείο ανάλυσης των αναπαραστάσεων που κατασκευάζονται μέσα από κινηματογραφικές ταινίες, έχει επιλεγεί η κριτική ανάλυση λόγου (ΚΑΛ). Σημαντικές ποιοτικές μεταβλητές, στη βάση των οποίων κρίνονται οι ερευνητικές υποθέσεις αποτελούν η κουήρ σεξουαλικότητα, η κουήρ επιτελεστικότητα και ο ομοφοβικός λόγος. Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν ότι παρόλο που συντελούνται κάποιες αλλαγές, τα μοτίβα και οι κώδικες αναφοράς, που υιοθετούνται για την προβολή και πλαισίωση των queer εκφορών, στην αρχή λανθάνοντα και σιωπηλά, ενώ στη συνέχεια με περισσότερο άμεσο και σαφή τρόπο, αναπαράγουν την αμφίσημη ταυτότητα του queer.