Η παρούσα διατριβή φέρει τον τίτλο Η πατρική εξουσία στην Ερωφίλη του Γεώργιου Χορτάτση. Η εργασία αποτελείται συνολικά από επτά κεφάλαια. Στην Εισαγωγή καθορίζεται επακριβώς το θέμα που είναι η παρουσία της πατρικής εξουσίας στην Ερωφίλη. Στην εργασία θα εξεταστούν οι διακειμενικές σχέσεις που δημιουργούνται μαζί με άλλα κείμενα τα οποία πραγματεύονται άμεσα ή έμμεσα την αιμομικτική ροπή του πατέρα προς τη θυγατέρα του. Το Πρώτο Κεφάλαιο αναφέρεται στον ποιητή Γεώργιο Χορτάτση και καταγράφονται συνοπτικά οι απόψεις των μελετητών για τη ζωή και το έργο του. Στο ίδιο κεφάλαιο περιγράφονται τα πορίσματα της έρευνας γύρω από τη χρονολόγηση και τις πηγές της τραγωδίας. Το Δεύτερο Κεφάλαιο έχει ως θέμα την αμφισβήτηση της πατρικής εξουσίας. Η πρώτη υπόθεση εργασίας για την απότομη αλλαγή στον χαρακτήρα του μέχρι πρότινος στοργικού πατέρα είναι τα ανταγωνιστικά κίνητρα που ενδεχομένως να δημιουργούνται μεταξύ κάποιου Βασιλιά και του Στρατηγού του. Στο παρόν κεφάλαιο επιχειρείται μια σύγκριση με την Ιστορία Βελισαρίου. Ο Ιουστιανιανός όπως ακριβώς και ο Φιλόγονος ξεχνάει τον γεμάτο ανδραγαθήματα βίο του Στρατηγού του και δείχνει απέναντί του σκληρό και άγριο χαρακτήρα. Ως δεύτερη υπόθεση εργασίας τίθεται η οργή και η απογοήτευση του πατέρα που απέτυχε να προστατεύσει τη τιμή της θυγατέρας του. Το Τρίτο Κεφάλαιο πραγματεύεται την αιμομικτική βλέψη του Φιλόγονου προς τη θυγατέρα του. Αρχικά εξετάζεται η απουσία της μητέρας και πώς αυτή η απώλεια επέδρασε στην ιδιοσυγκρασία και στον χαρακτήρα της Ερωφίλης. Σε υποκεφάλαιο (στο ίδιο κεφάλαιο) μελετούνται τα όνειρα της Ερωφίλης τα οποία μπορούν να θεωρηθούν όχι μόνο ως εκφράσεις φόβου αλλά και διορατικότητας. Η αιμομικτική ροπή του Φιλόγονου εξετάζεται στο πλαίσιο της ψυχαναλυτικής θεωρίας της αποπλάνησης ή σαγήνης που αφορά κυρίως την τραυματική συνθήκη όπου το άτομο υφίσταται παθητικά προτάσεις ή συμπεριφορές σεξουαλικού χαρακτήρα από ένα πιο ώριμο σεξουαλικά άτομο. Τα γλυκά φιλιά και οι αγκαλιές του πατέρα προς τη κόρη και η αντίληψη που υποβάλλεται από τον πατέρα στην κόρη ότι αποτελεί κάτοπτρο της νεκρής συζύγου και ικανή αντικαταστάτριά της, μαζί με όλες τις προεκτάσεις που μπορεί να πάρει ένας τέτοιος υπαινιγμός, αποτελούν, θεωρώ, ενδείξεις της αποπλανητικής συμπεριφοράς του Φιλόγονου. Στο Τέταρτο Κεφάλαιο περιγράφεται με συνοπτικό τρόπο η παρουσία της αιμομιξίας. Γίνεται, πιστεύω αντιληπτή η έντονη παρουσία της ανά τους αιώνες τόσο σε μύθους όσο και στη θρησκεία και στη λογοτεχνία. Έπειτα γίνεται αναφορά σε δύο έννοιες, αυτές της εξωγαμίας και ενδογαμίας. Η ενδογαμία, ως έννοια, συνδέεται άμεσα με την αιμομιξία και η αποφυγή της επιβάλλεται για την ορθή λειτουργία της οικογένειας ειδικά και ολόκληρης της κοινωνίας γενικότερα. Στο ίδιο κεφάλαιο καταγράφονται οι παραμυθιακοί τύποι και οι παραλλαγές που πραγματεύονται το μοτίβο του αιμομίκτη πατέρα (510Β-ΑΤ ,706-ΑΤ, 706C). Στο Πέμπτο Κεφάλαιο γίνεται καταγραφή των κυριότερων ελληνικών παραμυθιών τα οποία πραγματεύονται το αιμομικτικό στοιχείο. Στα υπό εξέταση παραμύθια παρατηρείται θεματική σύγκλιση με την τραγωδία. Στα παραμύθια, όπως και στην τραγωδία μας, υπάρχει το θέμα της αγάπης προς την πιστή αντανάκλαση της μητέρας. Ο χήρος πατέρας, μετά το θάνατο της συζύγού του στρέφει το ερωτικό του βλέμμα προς τη θυγατέρα του η οποία μοιάζει εξωτερικά στο χαμένο αντικείμενο. Παρακολουθείται επίσης η τύχη του θέματος και σε κείμενα που υπάρχουν έξω από τον ελληνικό χώρο, κυρίως παραμύθια και αγιολογικές ωδές. Στο προτελευταίο κεφάλαιο εξετάζονται τα έργα του Shakespeare, Βασιλιάς Ληρ και Περικλής. Τόσο ο Shakespeare όσο και ο Χορτάτσης δεν φανερώνουν άμεσα στον αναγνώστη/θεατή την αιμομικτική διάθεση των πατέρων αλλά την αφήνουν να εννοηθεί μέσα από τις περίεργες πράξεις τους, π.χ. εκφράζουν μια περίεργη προτίμηση να δώσουν τις θυγατέρες τους για γάμο με άτομα απεχθή στην ίδια Έτσι θα παραμείνουν οι μοναδικοί άντρες στη ζωή τους και θα χαίρονται απερίσπαστα την αγάπη τους. Τέλος, στο τελευταίο κεφάλαιο περιγράφεται το αποτρόπαιο τέλος του Πανάρετου και ο σαδιστικός χαρακτήρας του Φιλόγονου. Ειδικότερα, γίνεται αναφορά σε ένα ιδιαίτερο είδος «νεκροφιλίας» που βρίσκει την έκφρασή της στο κομμάτιασμα μελών από ένα ζωντανό και ανυπεράσπιστο πλάσμα. Ο ακρωτηριασμός του Πανάρετου μπορεί να θεωρηθεί ως μια μεταμφιεσμένη μορφή ευνουχισμού. Το κύριο μέρος της διατριβής ακολουθεί βιβλιογραφία και Ευρετήριο.