Η παρούσα διπλωματική εργασία επιχειρεί να διερευνήσει τη νομική αντιμετώπιση της αστικής ευθύνης για τις βλάβες που προκαλούνται από συστήματα τεχνητής νοημοσύνης (Τ.Ν.) στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εξετάζοντας τις προκλήσεις και την ανάγκη για προσαρμογή των νομικών πλαισίων. Με την ραγδαία εξέλιξη των συστημάτων Τ.Ν., τα οποία εμφανίζουν χαρακτηριστικά αυτονομίας, αδιαφάνειας και αλληλεπίδρασης, προκύπτουν νέα νομικά ζητήματα σχετικά με την απόδοση ευθύνης για τις βλάβες που προκαλούνται και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα θύματα για την έγερση αξιώσεων και αποκατάστασης της ζημίας τους. Η εργασία εστιάζει στην ευρωπαϊκή στρατηγική για την ανάπτυξη ενός ενιαίου και ολοκληρωμένου κανονιστικού πλαισίου για την αποτελεσματική αποζημίωση των θυμάτων. Αρχικά, εξετάζεται ο Κανονισμός για την Τ.Ν. και η συμβολή του στην εγκαθίδρυση του πλαισίου αστικής ευθύνης. Στη συνέχεια παρουσιάζεται η ευρωπαϊκή διττή προσέγγιση για την ρύθμιση της αστικής ευθύνης από συστήματα Τ.Ν. μέσω δύο οδηγιών, της αναθεώρησης της οδηγίας για τα ελαττωματικά προϊόντα και της πρότασης οδηγίας για την εξωσυμβατική ευθύνη και αναλύεται η σχέση των δύο οδηγιών μεταξύ τους. Ακολούθως αναπτύσσονται διεξοδικά οι βασικές διατάξεις των οδηγιών και τα δικονομικά εργαλεία που εισάγουν αυτές για τον μετριασμό των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι ενάγοντες στην απόδειξη της βλάβης τους. Στην συνέχεια αναλύονται οι προκλήσεις που δημιουργούν τα χαρακτηριστικά των συστημάτων Τ.Ν. στην εφαρμογή των κανονιστικών απαιτήσεων, και οι αδυναμίες που εμφανίζουν οι δύο οδηγίες στην αποτελεσματική αντιμετώπισή τους. Η εργασία ολοκληρώνεται με μια κριτική αξιολόγηση της ευρωπαϊκής προσέγγισης, προσδιορίζοντας τις αδυναμίες και τα κενά που παρουσιάζει αυτή και τα οποία ενδέχεται να εμποδίσουν την παροχή δίκαιης και αποτελεσματικής αποζημίωσης για τους ζημιωθέντες.