Η θερμομέτρηση εφαρμόζεται επιτυχώς στον άνθρωπο για τον εντοπισμό της γόνιμης περιόδου, ενώ τα υπάρχοντα δεδομένα για τη σκύλα είναι περιορισμένα και δεν έχουν αποσαφηνίσει πλήρως τη σχέση μεταξύ των θερμοκρασιακών μεταβολών και της ορμονικής δυναμικής κατά τον πρόοιστρο και τον οίστρο. Ο σκοπός της εργασίας ήταν να ελεγχθεί αν μπορεί να προσδιοριστεί η ημέρα της ωοθυλακιορρηξίας στη σκύλα με απλές, επαναλήψιμες και μη επεμβατικές μετρήσεις της θερμοκρασίας σώματος. Ειδικότερα, αξιολογήθηκε η διαγνωστική αξία της θερμομέτρησης από το απευθυσμένο (ΘΑ), ως δείκτης εσωτερικής θερμοκρασίας, και από τον υποδόριο ιστό του τραχήλου (ΘΥ) μέσω ειδικού microchip, ως δείκτης επιφανειακής θερμοκρασίας, σε σχέση με τις συγκεντρώσεις οιστραδιόλης-17β (Ε2) και προγεστερόνης (Π4) και με την ημέρα της ωοθυλακιορρηξίας. Μελετήθηκαν 7 σκύλες, που βρισκόταν σε επιβεβαιωμένη κλινικά και κυτταρολογικά ωοθυλακική φάση του κύκλου τους (πρόοιστρος ή οίστρος). Το πρωτόκολλο περιλάμβανε αιμοληψίες ανά 12 ώρες για τον προσδιορισμό των ορμονών και θερμομετρήσεις ανά 4 ώρες, έως το τέλος του οίστρου, το οποίο οριζόταν όταν η συγκέντρωση της Π4 υπερέβαινε τα 15 ng/ml για πέντε συνεχόμενες μετρήσεις. Ως χρόνος έναρξης της ωοθυλακιορρηξίας ορίστηκε το τετράωρο που προηγήθηκε της πρώτης διαπίστωσης συγκέντρωσης Π4 άνω των 3,5 ng/ml. Από τη στατιστική ανάλυση των δεδομένων προέκυψε ότι οι θερμοκρασίες στις δύο θέσεις μέτρησης παρουσίαζαν σημαντική γραμμική θετική συσχέτιση μεταξύ τους, με τη θερμοκρασία του υποδορίου να είναι σταθερά χαμηλότερη κατά περίπου 0,5°C λόγω της επιφανειακής απώλειας θερμότητας. Ωστόσο, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι δεν υπήρχε κάποια χαρακτηριστική ή σταθερή μεταβολή της θερμοκρασίας που να συνδέεται με την ωοθυλακιορρηξία και στα επτά ζώα της μελέτης. Δεν διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στη μέση θερμοκρασία (είτε ΘΥ, είτε ΘΑ) μεταξύ των χρονικών σημείων πριν και μετά την ωοθυλακιορρηξία. Συμπερασματικά, οι μεταβολές της θερμοκρασίας στη σκύλα φαίνεται να εξελίσσονται ανεξάρτητα από τις ορμονικές διακυμάνσεις του αναπαραγωγικού κύκλου της σκύλας. Παρά τους περιορισμούς της μελέτης, όπως το μικρό μέγεθος του δείγματος και η αναμενόμενη διαφορετική χρονική εκδήλωση της ωοθυλακιορρηξίας στο κάθε ζώο, η μελέτη παρέχει επαρκείς ενδείξεις ότι η θερμοκρασία του σώματος, είτε εσωτερική είτε επιφανειακή, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αξιόπιστος δείκτης για την πρόβλεψη ή τον εντοπισμό της επικείμενης ωοθυλακιορρηξίας στο συγκεκριμένο είδος. Τα ευρήματα αυτά ενισχύουν προγενέστερες μελέτες που υποστηρίζουν ότι η δυναμική της θερμομέτρησης στη σκύλα δεν ακολουθεί τα πρότυπα άλλων ειδών, καθιστώντας απαραίτητη τη χρήση άλλων μεθόδων, όπως οι ορμονικές μετρήσεις για την ακριβή διαχείριση της αναπαραγωγής.