Η παρούσα μελέτη διερευνά τις σχέσεις του καβαφικού έργου με την αγγλόφωνη ποίηση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, εστιάζοντας σε αναπαραστάσεις πολέμου και πένθους και αξιοποιώντας εργαλεία από τη θεωρία της λογοτεχνίας και τη συγκριτική γραμματολογία. Στο πρώτο μέρος, το καβαφικό έργο τοποθετείται στον εμπόλεμο ορίζοντα των αρχών του 20ού αιώνα. Μέσα από το αρχείο του ποιητή, ιστορικές καταγραφές και προσεγγίσεις από τις σπουδές του πολέμου, εξετάζονται οι τρόποι με τους οποίους ο εμπόλεμος χρόνος παρεισφρέει στην ποιητική γραφή, τη συνδέει με τη δομή της αυτοκρατορίας και συγκροτεί τον πόλεμο ως ποιητολογικό πρόβλημα. Σε αυτό το πλαίσιο, αφενός ερευνάται η διακειμενική συνομιλία του Αλεξανδρινού ποιητή με τον Αισχύλο και τους Πέρσες και αφετέρου προτείνεται μια συγκριτική ανάγνωση με το έργο του William Butler Yeats με αφετηρία την έκκεντρη θέση των δύο ποιητών στη δομή της βρετανικής αυτοκρατορίας και επίκεντρο τη λειτουργία της ποίησης σε κρίσιμους καιρούς. Στο δεύτερο μέρος, τα καβαφικά επιτύμβια ποιημάτα προσεγγίζονται μέσα από ψυχαναλυτικούς και μεταδομιστικούς λόγους περί πένθους και τις μετατοπίσεις που συντελούνται στο είδος της ελεγείας στις αρχές του 20ού αιώνα. Με βάση μοτίβα όπως η απώλεια του φίλου, η διάλυση της οικειότητας μεταξύ ανδρών και η καταστροφή του ανδρικού σώματος, οι διάφορες όψεις της καβαφικής επιτύμβιας ποίησης αντιπαραβάλλονται με τις ελεγειακές ποιότητες της αγγλικής ποίησης των χαρακωμάτων, συγκεκριμένα με το έργο του ποιητή Siegfried Sassoon και, κυρίως, με τις πολεμικές ελεγείες του Wilfred Owen. Η μελέτη καταλήγει στην ιχνηλάτηση ενός διαδεδομένου λογοτεχνικού μύθου της περιόδου, του στρατιώτη-ποιητή Rupert Brooke, στο καβαφικό αρχείο και σε συναφή ζητήματα ταφής και μνημείωσης τα οποία σφραγίζονται από το αίσθημα απώλειας και το κλίμα εμπόλεμης βίας που συνοδεύει την εκπνοή της βικτωριανής εποχής.