Εισαγωγή: Οι τεχνικές του δράματος στην εκπαίδευση, και ειδικότερα το θεατρικό παιχνίδι, έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη θέση στο σύγχρονο εκπαιδευτικό πλαίσιο, αποσκοπώντας στη σφαιρική καλλιέργεια των αναπτυξιακών τομέων των παιδιών. Στο πλαίσιο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, το θεατρικό παιχνίδι αποτελεί μια πολυδιάστατη, διαδραστική και σύνθετη εκπαιδευτική προσέγγιση, όπου η διαμόρφωση φανταστικών σεναρίων λειτουργεί ως μέσο γνωστικής εξέλιξης, ενώ παράλληλα αξιοποιείται από τους εκπαιδευτικούς ως εργαλείο για την ανάπτυξη κοινωνικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων. Παράλληλα το θεατρικό παιχνίδι ως μέσο βιωματικής μάθησης, μπορεί να συμβάλει σημαντικά στην καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και της αποδοχή της διαφορετικότητας, προωθώντας έτσι την σπουδαιότητα της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Συγκριτικά με την παραδοσιακή μέθοδο διδασκαλίας, οι τεχνικές του δράματος και ιδιαίτερα το θεατρικό παιχνίδι στην εκπαίδευση, συνδυάζουν τη δημιουργικότητα με τη μάθηση, καθιστώντας το ιδανικό μέσο για την ολιστική ανάπτυξη των παιδιών, καθώς και για την ενίσχυση της ευαισθητοποίησης απέναντι στην αποδοχή της μοναδικότητας κάθε ατόμου. Σκοπός: Η παρούσα διπλωματική εργασία στοχεύει στη μελέτη του θεατρικού παιχνιδιού ως μέσου βιωματικής μάθησης στην εκπαιδευτική διαδικασία, δίνοντας έμφαση στην αποδοχή της διαφορετικότητας και την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Μέσα από την εξέταση των απόψεων των εκπαιδευτικών, επιχειρείται να αναδειχθεί η αξία των δραματικών τεχνικών στην ενίσχυση των παιδιών σε κοινωνικο-συναισθηματικό, γλωσσικό-επικοινωνιακό και γνωστικό επίπεδο. Μέθοδος: Για την υποστήριξη του θεωρητικού πλαισίου της παρούσας μελέτης πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση, ενώ το ερευνητικό μέρος βασίστηκε σε ποσοτική έρευνα, για την οποία χρησιμοποιήθηκε ερωτηματολόγιο που απευθυνόταν σε εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Μέσω της ανάλυσης δεδομένων με το στατιστικό λογισμικό SPSS, αποτυπώθηκαν οι απόψεις των εκπαιδευτικών σχετικά με την αποτελεσματικότητα των τεχνικών του δράματος στους αναπτυξιακούς τομείς των παιδιών. Αποτελέσματα: Στην ποσοτική έρευνα με τη χρήση ερωτηματολογίου συμμετείχαν 62 δάσκαλοι και 41 νηπιαγωγοί. Η συχνότητα εφαρμογής των τεχνικών του δράματος στην τάξη διαφέρει μεταξύ των εκπαιδευτικών με την πλειοψηφία να τις αξιοποιεί από δύο έως και τρεις φορές την εβδομάδα. Μεταξύ των τεχνικών του δράματος μεγαλύτερη απήχηση στα παιδιά φαίνεται να έχει το θεατρικό παιχνίδι, ενώ ακολουθούν σε υψηλά επίσης ποσοστά η παντομίμα, ο αυτοσχεδιασμός, τα παιχνίδια ρόλων, η δραματοποίηση και οι ασκήσεις σωματικής έκφρασης. Επιπροσθέτως, όπως διαπιστώθηκε από τις απαντήσεις που συγκεντρώθηκαν, όλοι οι συμμετέχοντες συμφώνησαν ότι οι τεχνικές του δράματος στον τομέα της εκπαίδευσης αποτελούν ένα σημαντικό μοχλό αποδοχής της διαφορετικότητας και ενίσχυσης της ενσυναίσθησης. Αναφορικά με τους τρεις αναπτυξιακούς τομείς των παιδιών, τα αποτελέσματα ανέδειξαν τη θετική επίδραση των θεατροπαιδαγωγικών μεθόδων στον κοινωνικό- συναισθηματικό, τον γλωσσικό-επικοινωνιακό και τον γνωστικό τομέα. Συμπεράσματα: Οι τεχνικές του δράματος στον εκπαιδευτικό κλάδο, φαίνεται να έχουν θετική επίδραση στους μαθητές, βοηθώντας στην ανάπτυξη κρίσιμων πτυχών του χαρακτήρα τους. Οι τεχνικές αυτές, όπως εκείνη του θεατρικού παιχνιδιού που απασχόλησε και την παρούσα μελέτη, ενισχύουν τη διάπλαση βασικών δεξιοτήτων και ικανοτήτων, επηρεάζοντας θετικά τόσο το κοινωνικό-συναισθηματικό όσο και το γλωσσικό-επικοινωνιακό πεδίο.