Η προοδευτική γήρανση του πληθυσμού αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις των σύγχρονων συστημάτων υγείας, καθώς συνοδεύεται από αυξημένη συχνότητα χρόνιων καρδιαγγειακών και μεταβολικών νοσημάτων, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 και η παχυσαρκία. Τα νοσήματα αυτά επηρεάζουν σημαντικά τη λειτουργική ικανότητα, την αυτονομία και την ποιότητα ζωής των ατόμων τρίτης ηλικίας, καθιστώντας αναγκαία την αναζήτηση αποτελεσματικών και ασφαλών θεραπευτικών παρεμβάσεων προσαρμοσμένων στις ιδιαίτερες ανάγκες της γηριατρικής. Η φαρμακευτική τους αντιμετώπιση απαιτεί προσαρμοστικότητα και εξατομίκευση λόγω των ειδικών παραγόντων που εμφανιζονται στους ηλικιωμένους όπως οι συννοσηρότητες, η πολυφαρμακία, τα γηριατρικά σύνδρομα κ.α. Η πολυφαρμακία αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της τρίτης ηλικίας και συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών, φαρμακευτικών αλληλεπιδράσεων, μειωμένης συμμόρφωσης και λειτουργικής έκπτωσης. Στο πλαίσιο αυτό, τα φάρμακα πολυεπίπεδης δράσης αποκτούν ιδιαίτερη κλινική αξία, καθώς μπορούν να στοχεύουν ταυτόχρονα πολλαπλές παθοφυσιολογικές οδούς και συννοσηρότητες με μία θεραπευτική παρέμβαση. Η σεμαγλουτίδη, ως αγωνιστής του υποδοχέα του γλυκαγονόμορφου πεπτιδίου-1 (GLP-1), αποτελεί ένα φάρμακο με πολυεπίπεδη δράση. Έχει επιδείξει σε μεγάλες τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες ενηλίκων πληθυσμών σημαντική αποτελεσματικότητα στη βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου, στη μείωση του σωματικού βάρους και στη μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου. Ωστόσο, τα δεδομένα που αφορούν ειδικά ηλικιωμένους πληθυσμούς παραμένουν περιορισμένα και απαιτούν κριτική αξιολόγηση. Προκύπτει λοιπόν το ερώτημα αν η σεμαγλουτίδη είναι εξίσου αποτελεσματική αλλά και ασφαλής στην τρίτη ηλικία. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι η συστηματική ανασκόπηση και κριτική αξιολόγηση των διαθέσιμων κλινικών δεδομένων σχετικά με την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της σεμαγλουτίδης στην τρίτη ηλικία. Αναλύονται τα αποτελέσματα της θεραπείας στον γλυκαιμικό έλεγχο, στο σωματικό βάρος και στους καρδιαγγειακους δεικτες και συγκρίνονται με άλλα θεραπευτικά πρωτόκολλα. Παρουσιάζεται το προφίλ των ανεπιθύμητων ενεργειών με έμφαση στις πιθανές επιπτώσεις στη μυϊκή μάζα, στη σωματική λειτουργικότητα και στην επιδείνωσης της σαρκοπενίας. Παράλληλα, εξετάζεται ο ρόλος της εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης και της διεπιστημονικής γηριατρικής αξιολόγησης κατά τη χορήγηση της αγωγής. Τέλος, η εργασία διερευνά τις μελλοντικές προοπτικές της σεμαγλουτίδης στη γηριατρική κλινική πράξη, αναδεικνύοντας τα ερευνητικά κενά και την ανάγκη για περαιτέρω μελέτες που θα εστιάζουν ειδικά σε ηλικιωμένους πληθυσμούς. Συνολικά, η σεμαγλουτίδη φαίνεται να αποτελεί μια υποσχόμενη θεραπευτική επιλογή στην τρίτη ηλικία, υπό την προϋπόθεση προσεκτικής επιλογής ασθενών, σταδιακής τιτλοποίησης της δόσης και συνεχούς κλινικής παρακολούθησης.