Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία εξετάζει το πολύπλοκο και ευαίσθητο ζήτημα της ακούσιας νοσηλείας ανηλίκων από τη σκοπιά της ψυχιατροδικαστικής, του δικαίου και της βιοηθικής. Η ψυχιατροδικαστική ανηλίκων, ως ειδικός κλάδος της ψυχιατροδικαστικής, διακρίνεται από την αντίστοιχη των ενηλίκων λόγω των αναπτυξιακών ιδιαιτεροτήτων, της ωριμότητας κρίσης και της εξάρτησης του παιδιού από ενήλικες, γεγονός που καθιστά την αξιολόγηση της ψυχικής κατάστασης και της επικινδυνότητας ιδιαίτερα σύνθετη. Το αντικείμενο της εργασίας αφορά όχι μόνο την ιατρική και διαγνωστική διάσταση της νοσηλείας, αλλά και την νομική θεμελίωση των προϋποθέσεων ακούσιας νοσηλείας, την εφαρμογή του ισχύοντος ελληνικού πλαισίου (Ν. 2071/1992 και σχετικές διατάξεις), τη σχέση του με την αστική και συνταγματική νομοθεσία, καθώς και τη σύγκριση με το διεθνές και ευρωπαϊκό πλαίσιο (ΕΣΔΑ, Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού). Η εργασία αναδει-κνύει, επίσης, τα βιοηθικά διλήμματα που εγείρονται, όπως η αυτονομία και τα όριά της στον ανήλικο, η συναίνεση και η συμμετοχή του, η αρχή της αναλογικότητας και του «έσχατου μέσου», το ζήτημα του στιγματισμού και η προστασία της αξιοπρέπειας, καθώς και η ανάγκη αποφυγής εργαλειακής επίκλησης του «βέλτιστου συμφέροντος» για την τεκμηρίωση περιοριστικών μέτρων. Τέλος, η εργασία επιχειρεί κριτική αξιολόγηση του θεσμικού πλαισίου και της πρακτικής εφαρμογής, αναδεικνύοντας ενδεχόμενα κενά, ασάφειες και ελλείψεις δομών παιδοψυχιατρικής, με σκοπό την εξαγωγή προτάσεων για βελτίωση της προστασίας των δικαιωμάτων των ανηλίκων και της ασφάλειας της κοινότητας.