Ο σκοπός της παρούσας μελέτης σε επίμυες τύπου Wistar με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, που είχε προκληθεί πειραματικά, και λάμβαναν θεραπεία με ινσουλίνη ήταν η διερεύνηση της επίδρασης της περιοδοντίτιδας, που προκλήθηκε πειραματικά, στα επίπεδα της αντιπονεκτίνης και της λεπτίνης στον ορό του αίματος. Μελετήθηκαν σαράντα επίμυες τύπου Wistar, οι οποίοι χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες: 20 επίμυες με διαβήτη που προκλήθηκε πειραματικά και λάμβαναν θεραπεία με ινσουλίνη (ομάδα ελέγχου, DI) και 20 επίμυες με διαβήτη που προκλήθηκε πειραματικά, λάμβαναν θεραπεία με ινσουλίνη και στους οποίους προκλήθηκε περιοδοντίτιδα (πειραματική ομάδα, DIP). Ο διαβήτης προκλήθηκε την 1η ημέρα και η θεραπεία με ινσουλίνη ξεκίνησε την 5η ημέρα. Τη 16η ημέρα προκλήθηκε περιοδοντίτιδα στους επίμυες της ομάδας DIP. Τη 16η και 77η ημέρα έγινε αιμοληψία σε όλους τους επίμυες για τον προσδιορισμό των επιπέδων της αντιπονεκτίνης και της λεπτίνης στον ορό του αίματος. Την 77η ημέρα (61 ημέρες διατήρησης της περίδεσης στην ομάδα DIP) έγινε η ευθανασία όλων των επίμυων.Δεκατέσσερις επίμυες επιβίωσαν από την ομάδα DI και 11 από την ομάδα DIP. Δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά στα ποσοστά επιβίωσης μεταξύ των ομάδων. Η απόσταση μεταξύ της αδαμαντινο-οστεϊνικής ένωσης και της φατνιακής ακρολοφίας ήταν στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερη στην ομάδα DIP σε σύγκριση με την ομάδα DI.Τα επίπεδα της γλυκόζης στον ορό του αίματος μειώθηκαν στατιστικά σημαντικά τη 16η, 46η, 61η, 71η και 77η ημέρα του πειράματος σε σύγκριση με τα επίπεδα αυτής την ημέρα επιβεβαίωσης της πρόκλησης του σακχαρώδη διαβήτη και στις δύο ομάδες. Τα επίπεδα της γλυκόζης στον ορό του αίματος δε διέφεραν μεταξύ των δύο ομάδων σε όλες τις χρονικές στιγμές που εξετάστηκαν. Τα επίπεδα της αντιπονεκτίνης στον ορό του αίματος στους διαβητικούς επίμυες με περιοδοντίτιδα που λάμβαναν θεραπεία ινσουλίνης ήταν σημαντικά αυξημένα στο τέλος του πειράματος σε σύγκριση με την ημέρα περίδεσης του ράμματος. Η πρόκληση περιοδοντίτιδας με περίδεση ράμματος εντοπισμένα σε ένα δόντι σε διαβητικούς επίμυες Wistar που λάμβαναν θεραπεία ινσουλίνης δεν επηρέασε σημαντικά τα επίπεδα της λεπτίνης στον ορό του αίματος. Στους διαβητικούς επίμυες τύπου Wistar που υποβάλλονταν σε θεραπεία με ινσουλίνη, η συνέχιση της θεραπείας με ινσουλίνη για επιπρόσθετο χρονικό διάστημα δύο μηνών (61 ημέρες) αύξησε σημαντικά τα επίπεδα λεπτίνης στον ορό του αίματος, ενώ δεν επηρέασε τα επίπεδα αντιπονεκτίνης στον ορό του αίματος. Ο συνδυασμός της πρόκλησης περιοδοντίτιδας με περίδεση ράμματος σε ένα δόντι και της συνέχισης της θεραπείας με ινσουλίνη επί δύο επιπρόσθετους μήνες σε διαβητικούς επίμυες δεν επηρέασε σημαντικά τα επίπεδα της λεπτίνης στον ορό του αίματος. Παρ΄όλα αυτά υπήρχαν μη στατιστικά σημαντικές ενδείξεις ότι ο συνδυασμός αυτός αύξησε τα επίπεδα της λεπτίνης.