Η παρούσα διδακτορική διατριβή εξετάζει την άρνηση του Ολοκαυτώματος ως ένα δικτυωμένο κοινωνικοπολιτισμικό φαινόμενο που αναπτύσσεται και αναπαράγεται στο περιβάλλον των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αντί να προσεγγίζει την άρνηση αποκλειστικά ως μορφή παραπληροφόρησης, ιστορικού αναθεωρητισμού ή ακραίου πολιτικού λόγου, η έρευνα την αναλύει ως διαδικασία συμβολικής κατασκευής και οργανωτικής συγκρότησης, η οποία διαμορφώνεται μέσω των αλληλεπιδράσεων μεταξύ χρηστών, των δικτυακών δομών και των αλγοριθμικών μηχανισμών των ψηφιακών πλατφορμών. Το Ολοκαύτωμα αντιμετωπίζεται ως θεμελιώδες σημείο αναφοράς της συλλογικής μνήμης και της ηθικής τάξης της μεταπολεμικής νεωτερικότητας, ενώ η άρνησή του ερμηνεύεται ως συμβολική πρακτική αμφισβήτησης των κυρίαρχων αφηγήσεων, των ορίων της συλλογικής μνήμης και της κοινωνικής νομιμοποίησης. Η έρευνα στηρίζεται σε διεπιστημονικό θεωρητικό πλαίσιο που συνδυάζει την πολιτισμική κοινωνιολογία, τη θεωρία κοινωνικών δικτύων και την ψηφιακή κοινωνιολογία. Μεθοδολογικά υιοθετεί μικτή ερευνητική προσέγγιση, συνδυάζοντας ανάλυση λόγου με ανάλυση κοινωνικών δικτύων. Η εμπειρική διερεύνηση βασίστηκε σε πρωτογενές σύνολο δεδομένων που συλλέχθηκε από την πλατφόρμα X (Twitter) μέσω του hashtag #Holohoax, επιτρέποντας τη χαρτογράφηση των κοινοτήτων άρνησης, των προτύπων αλληλεπίδρασης και των μηχανισμών διάχυσης του περιεχομένου. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η διάδοση της άρνησης του Ολοκαυτώματος δεν πραγματοποιείται κυρίως από τους πιο ακραίους ιδεολογικούς φορείς, αλλά μέσω ενδιάμεσων δικτυακών θέσεων που λειτουργούν ως γέφυρες μεταξύ διαφορετικών κοινοτήτων και οικοσυστημάτων πληροφορίας. Παράλληλα, η διατριβή αναπτύσσει μία νέα τυπολογία τεσσάρων ιδεοτύπων αρνητών (Conspiracist, Revisionist, Extremist και Social Echo), αναδεικνύοντας τον ιδεότυπο Social Echo ως τον πλέον καθοριστικό μηχανισμό αναπαραγωγής και κανονικοποίησης του αρνητικού λόγου μέσω της αναμετάδοσης και της δικτυακής ενίσχυσης του περιεχομένου. Η πρωτότυπη συμβολή της διατριβής έγκειται στην ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου ερμηνευτικού πλαισίου που συνδέει τη συμβολική παραγωγή νοήματος με τη δικτυακή οργάνωση της άρνησης του Ολοκαυτώματος. Μέσα από τη σύνθεση θεωρίας, ανάλυσης λόγου και ανάλυσης κοινωνικών δικτύων, η έρευνα προτείνει μία νέα θεωρητική προσέγγιση για την κατανόηση της άρνησης ως δυναμικού, οργανωμένου και πολιτισμικά νοηματοδοτημένου φαινομένου της ψηφιακής εποχής, συμβάλλοντας ευρύτερα στη μελέτη της διαταραχής πληροφόρησης, της συλλογικής μνήμης και της αλγοριθμικά διαμεσολαβημένης δημόσιας σφαίρας