ความรู้สึกเป็นภาระในการดูแลเป็นภาระที่แบกรับโดยบุคคลที่ดูแลสมาชิกในครอบครัวที่มีภาวะป่วยเรื้อรัง ทุพพลภาพ หรือผู้สูงอายุ ทำให้เกิดสภาวะกดดันและผลกระทบทางลบด้านอารมณ์ ร่างกาย สังคม และความต้องการด้านการเงินสำหรับผู้ดูแลหลัก การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจแบบภาคตัดขวาง (Cross–sectional survey) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับภาระในการดูแลและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ของผู้ดูแลผู้สูงอายุติดเตียง กลุ่มตัวอย่างคือผู้ดูแลผู้สูงอายุติดเตียงที่มีอายุตั้งแต่ 20 ปี ขึ้นไป อาศัยอยู่ในอำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จำนวน 65 ราย เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามโดยการสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติถดถอยโลจิสติก (logistic regression) กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับน้อยกว่า 0.05 ผลการศึกษาพบว่า ผู้ดูแลผู้สูงอายุติดเตียง ร้อยละ 70.8 มีความรู้สึกมีภาระการดูแล โดยประเด็นที่ผู้ดูแลรู้สึกว่าเป็นภาระมากที่สุด คือ ผู้ดูแลรู้สึกว่าผู้ป่วยต้องพึ่งพา ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรู้สึกมีภาระในการดูแล ได้แก่ ระดับการศึกษาของผู้ดูแล รายได้ของครอบครัว และการมีผู้ช่วยดูแล (p<0.05) การนำผลของสารนิพนธ์ไปใช้: หน่วยงานราชการในพื้นที่ควรมีการทำงานแบบบูรณาการ เพื่อดูแลเรื่องรายได้ทั้งของผู้สูงอายุติดเตียงและผู้ดูแลผู้สูงอายุติดเตียง ควรมีการศึกษาปัญหาอุปสรรคของกองทุนผู้สูงอายุ การส่งเสริมและฟื้นฟูระบบอาสาสมัครบริบาล รวมทั้งการจัดให้มีกลุ่มเครือข่ายผู้ดูแลผู้สูงอายุติดเตียงต่อไป