NobleBlocks

Research indexThesis

Το φαινόμενο της παχυσαρκίας

Τερζίογλου

DOI10.12681/eadd/62750

Paywalled

The full text is at the publisher

You can read the abstract here, or open it at the publisher.

Read at the publisher

Abstract

Η παιδική παχυσαρκία είναι η πιο εύκολα αναγνωρίσιμη και η πιο δύσκολα ιάσιμη ιατρική κατάσταση, καθώς πρόκειται για μια σύνθετη, χρόνια διαταραχή με συχνές υφέσεις και υποτροπές και σημαντικές επιπτώσεις τόσο στη σωματική όσο και στην ψυχική υγεία. Η ανάπτυξή της και η διατήρησή της επηρεάζονται από πληθώρα αλληλεπιδρώντων παραγόντων (γενετικών, νευροενδοκρινολογικών, περιγεννητικών, περιβαλλοντικών, ψυχοκοινωνικών και διατροφικών) οι οποίοι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη συνολικά. Η παρούσα έρευνα αποσκοπεί στη μελέτη της ψυχικής οργάνωσης και λειτουργίας παιδιών με αυξημένο βάρος σώματος και των μητέρων τους, με βάση ψυχοδυναμικές θεωρητικές-κλινικές προσεγγίσεις. Το συνολικό δείγμα περιλάμβανε 469 παιδιά ηλικίας 6–12 ετών και τις μητέρες τους. Στα παιδιά χορηγήθηκε το ερωτηματολόγιο Children’s Depression Inventory (CDI), ενώ οι μητέρες συμπλήρωσαν το Child Behavior Checklist (CBCL) για γονείς και το General Health Questionnaire (GHQ). Σε επιμέρους δείγμα 50 μητέρων υπέρβαρων/παχύσαρκων παιδιών χορηγήθηκαν τα ερωτηματολόγια Toronto Alexithymia Scale (TAS-20), Child Feeding Questionnaire (CFQ), καθώς και οι προβολικές δοκιμασίες Thematic Apperception Test (TAT) και Rorschach. Τα αντίστοιχα παιδιά συμπλήρωσαν το Emotıonal Awareness Questionnaire και τους χορηγήθηκε η προβολική δοκιμασία Children’s Apperception Test (CAT). Η έρευνα έλαβε έγκριση από την επιτροπή δεοντολογίας του νοσοκομείου για τα ερευνητικά πρωτόκολλα. Λήφθηκε έγγραφη συγκατάθεση από τους γονείς και προφορική συγκατάθεση από τα παιδιά. Τα ποσοτικά ευρήματα έδειξαν ότι τα αγόρια παρουσίασαν υψηλότερο ΔΜΣ από τα κορίτσια, και ότι ο ΔΜΣ των παιδιών αυξανόταν με την ηλικία. Επίσης, βρέθηκε θετική συσχέτιση μεταξύ του ΔΜΣ της μητέρας και του παιδιού. Τα αγόρια εμφάνισαν υψηλότερες τιμές στις κλίμακες Άγχος/Κατάθλιψη, Απόσυρση και Παραβατική Συμπεριφορά. Ο αυξημένος ΔΜΣ των παιδιών συνδέθηκε με περισσότερα καταθλιπτικά συμπτώματα, κοινωνικά προβλήματα, απόσυρση, διαταραχές σκέψης, προβλήματα εσωτερίκευσης, περισσότερα συναισθηματικά προβλήματα, προβλήματα διαγωγής και περισσότερα συνολικά προβλήματα συμπεριφοράς, αργό ρυθμό αντίδρασης, μειωμένες κοινωνικές δεξιότητες και χαμηλότερη συνολική ικανότητα. Η ανάλυση παλινδρόμησης ανέδειξε ότι η ηλικία του παιδιού, τα καταθλιπτικά συμπτώματα (CDI), τα κοινωνικά προβλήματα, τα προβλήματα προσοχής (CBCL) και το άγχος της μητέρας (GHQ) συνέβαλαν σημαντικά στην πρόβλεψη του ΔΜΣ του παιδιού.Στο επιμέρους δείγμα, τα κορίτσια εμφάνισαν καλύτερη συναισθηματική επίγνωση και λιγότερη επικοινωνία μέσω πράξεων. Οι μητέρες ασκούσαν περισσότερη πίεση για φαγητό στα αγόρια. Παρατηρήθηκε ότι όσο χαμηλότερο ήταν το αναφερόμενο άγχος των μητέρων, τόσο υψηλότερος ήταν ο ΔΜΣ των παιδιών, ενώ η αυξημένη ανάληψη ευθύνης από τις μητέρες για τη διατροφή σχετιζόταν με χαμηλότερο ΔΜΣ. Στις προβολικές δοκιμασίες, χαμηλά σκορ στους δείκτες Coping Deficit Index (CDI) και Rorschach Alexithymia Scale (RAS) σχετίζονταν με υψηλότερο ΔΜΣ του παιδιού. Η βηματική παλινδρόμηση έδειξε ότι η μεταβλητή «Προσλαμβανόμενη Ευθύνη» (CFQ) και η αρνητική εικόνα εαυτού της μητέρας (Morbid Response (MOR)-Rorschach) συνέβαλαν σημαντικά στην πρόβλεψη του ΔΜΣ του παιδιού. Αντίστοιχα, για τον ΔΜΣ της μητέρας σημαντικοί προβλεπτικοί παράγοντες ήταν η προσλαμβανόμενη ευθύνη, η πίεση για φαγητό, η αρνητική εικόνα εαυτού (MOR) και η αμυντική στάση (L).Οι θεματικές προβολικές δοκιμασίες (Τ.Α.Τ., C.A.T.) ανέδειξαν ότι οι μητέρες παρουσίαζαν σε μεγάλο ποσοστό χαμηλή/αρνητική εικόνα εαυτού, κυρίαρχο συναίσθημα τη θλίψη και σχέσεις με έντονη αμφιθυμία. Τα παιδιά εμφάνιζαν έντονη ανάγκη για μια δυαδική σχέση με τη μητέρα, συναισθηματική ανωριμότητα και δυσκολία στην αυτονόμηση, αντιλαμβανόμενα το περιβάλλον ως περισσότερο απειλητικό. Επιπλέον, υπήρχαν έντονες στοματικές ανάγκες και αίσθημα ανικανοποίητου, καθώς και επιθετικότητα στις σχέσεις. Συνολικά, αναδεικνύεται μια ψυχική συνήχηση μεταξύ μητέρων και παιδιών, ιδίως γύρω από τη διεργασία ψυχολογικού αποχωρισμού και εξατομίκευσης, γεγονός που υπογραμμίζει την ανάγκη ενσωμάτωσης της ψυχοδυναμικής κατανόησης στην αξιολόγηση και αντιμετώπιση της παιδικής παχυσαρκίας.

Discussion

More

Suggest a correction or report